Twee weken CHM

Terug naar Reviews
Home

Une réflexion critique.
En français ci-dessous...


Twee weken CHM

Een kritische beschouwing

Al vanaf de zesde week na mijn geboorte in 1946 ben ik een getrouw bezoeker en een regelmatig verblijvend patiënt van ziekenhuizen in zowel binnen- als buitenland (West-Europa).

Deze keer een kritische beschouwing van een paar ziekenhuizen in Frankrijk, met name die van Poitiers, pôle Montmorillon.

In juli 2014 heb ik wegens een hartaanval een aantal dagen doorgebracht in het ziekenhuis van Nancy.
Niets dan lof over de behandeling daar.

Op 20-02-2026 raakte er iets aan het irriteren onder mijn linker ooglid.
Dat gebeurt wel meer en als ik dat zelf niet wegkrijg dan loop ik even bij een huisarts of de eerste hulp van een ziekenhuis binnen.
Gewoonlijk is het euvel na één of twee tellen opgelost.
Deze keer liep ik even bij de spoedeisende hulp van het ziekenhuis in Montmorillon (CHM) binnen en liep het even lichten van het ooglid volledig uit de hand.
Toen ik ook nog van de onderzoekstafel afrolde en languit op de harde grond viel, was de ramp compleet en werd ik met spoed naar Poitiers gebracht voor verdere behandeling met veel gedoe maar weinig oplossingen.


Montmorillon
De volgende ervaring beleefde ik van donderdagmiddag 30-04-2026 t/m 15-05-26 in de pôle Montmorillon (CHM), van het CHU van Poitiers (F).
Hier ben ik via de 'Urgences' toen opgenomen geweest vanwege totale levens-leegheid en futloosheid.


Conclusie
Nee, dit is niet mijn ziekenhuis om te verblijven en zeker niet om te komen aansterken.
Eigen procedures en protocollen b/lijken belangrijker te zijn dan aandacht voor de totale patiënt.
De Gen Z medewerksters (1997 t/m 2012) hebben de macht, en de veertiger en vijftiger dames laten het zich allemaal gedwee welgevallen.
Een volgende keer ga ik mogelijk liever het ziekenhuis in Le Blanc proberen.

Hoewel in deze omgeving best veel o.a. Engelse en NL mensen wonen blijkt dit CHM niet echt ingericht voor de verzorging van buitenlanders. Ik had dan ook al van meer Engelse en NL mensen gehoord dat die naar hun eigen land gaan voor behandeling in een ziekenhuis. Dat had ik feitelijk ook al afgesproken voor mijn (if nodig) prostaat-behandeling in het Radboud te Nijmegen. Voor een kleinigheid of een spoedgeval kan het soms niet anders. Op vragen hierover is geen enkele keer een antwoord gegeven. 80 / 20 Procent zijn grove, bazige, schreeuwerige jongedames, die het liefst met een drietal bij elkaar op de gang staan en kris-kras doorelkaar op luide toon staan te kletsen. Twee van de tien zijn zeker wel leuk, kundig en aangenaam, maar de grootste helft kent o.a. ook het verschil niet meer tussen 'U' en 'Jij' en zijn grofgebekt.


Taal en correspondentie
Van hoog tot laag wordt er in dit CHM nauwelijks Engels gesproken. Ik weet niet of dat de oorzaak is, maar er wordt echt héél véél te weinig gepraat, respectievelijk overleg gepleegd tussen medewerkers van het CHM en mij als patiënt. Over een eeuwig terugkerend 'Ça va?' en 'Hebt u ergens pijn' zijn we gauw uitgepraat, lijkt mij. Ook op vragen van het waarom, of je hebt gepoept of naar bijvoorbeeld eerder gemeten (bloed{druk})waarden wordt door de meeste dames (liever) niet of nauwelijks gereageerd. Met veel pijn en moeite krijg je af en toe op de vraag het antwoord 37,2 op een temperatuurmeting (oksel). Het scherm van de bloeddrukmeting wordt zodanig weggedraaid dat ik de gemeten waarden vaak net niet kan zien. Over watvoor tekst er op het zakje vloeistof staat, wat je via een infuus krijgt toegediend, wordt, ook op nadrukkelijk verzoek, geen mededeling gedaan.
Een enkele keer wordt gevraagd wat je voor ontbijt wilt eten, maar ze geven je geen idee waar je uit kunt kiezen. Zowel op 09-05-2026 als op 14-05-20226 was het hele ontbijtje 'by far' onvoldoende. Met moeite werden mij nog twee sneetjes wit brood (mie) toegeworpen. Het meest eenvoudige ontbijtje werd al afgeruimd voordat ik er goed en wel aan was begonnen. Die éne jongedame van het betere gooi- en smijtwerk en haar grote mond viel mij op, maar zo zijn er meer.


Plaatsen van actie op het lichaam
Gewoonlijk vindt bij mij driemaandelijks door de lokale infirmière, bloedafname plaats aan de binnenzijde van de elleboog. Een infuus voorziening wordt meestal op de rug van de onderarm, van je niet meest gebruikte arm, geplaatst. Daar ik rechts ben zou dat op de rug van de linker onderarm voor de hand liggen. Zo niet in het CHM. Hier kiest men graag voor moeilijk-doen terwijl het ook gemakkelijk kan. Bij mij ging de infuus-voorzening aan de binnen-zijkant van de rechterpols. Alles wat ik vervolgens met mijn meestgebruikte rechterhand aanpakte voelde ik dan, vaak als pijn, aan mijn rechterpols. Ook kon ik deze vaak onvoldoende naar binnen buigen om iets te pakken of vast te houden.


Planning en aankondiging
Er wordt praktisch niets bij de patiënt aangekondigd of gepland. Gedurende de tijd (dagen) moet je er zelf maar achter zien te komen om ongeveer hoe laat er eten wordt geserveerd en of er tussendoor een extra bakje koffie of thee wordt geschonken (soms wel, meestal niet). Er wordt niet even gezegd wanneer je je het beste kunt wassen of douchen. Zelfs een scan- of mri-onderzoek op een andere afdeling in het CHM wordt gewoonlijk niet bij de patiënt aangekondigd maar je wordt twee tellen van tevoren opgehaald en krijgt geen idee waar je naartoe wordt gebracht. Dat merk je pas bij aankomst. Dit geldt feitelijk voor alles, ook als bijvoorbeeld de afdelingsarts langs zal komen, waar je overigens driekeer om moet vragen.

Op 12-05-2026 stond er plots en totaal onaangekondigd een (aardige) fysiotherapeut bij mij op de kamer.
Achteraf bleek deze beste man nogal invloed te hebben op het moment van 'naar huis' kunnen.
Hij wilde zijn hele riedel van begin tot eind de komende dagen beginnen te onderzoeken. In een prima overleg heb ik hem kunnen overtuigen van mijn idee om nu wel liever naar huis te kunnen gaan in plaats van nog enkele dagen/weken te rekken met een uurtje onderzoek of therapie per dag.
Hij zou met de afdelingsarts gaan overleggen om in dit geval mogelijk vandaag of morgen naar huis te kunnen.
Drie dagenlang heb ik niets meer gehoord over naar huis kunnen gaan.


Eten en drinken
Het eten en drinken vind ik over het algemeen onvoldoende van (mijn) smaak. Praktisch alle 'selfmade' van het CHM, zoals soep en 'hoofdgerecht' heb ik uit fatsoen(?) alleen de eerste keer helemaal opgegeten en later nog een paar keer omdat het mij een enkele keer wel lekker leek. Praktisch alle andere keren zijn de soep en het hoofdgerecht na 1 proefhapje retour keuken gegaan. Dat blijkt overigens niemand op te vallen en het aansterken van de patiënt duurt zo wel lekker lang.
Aansterken doe je gewoonlijk trouwens met rood vlees.
Hier proberen ze dat te doen met een kippe- of kalkoenepoot maar vooral niet met rood vlees.


Opvallend
Er kwam een dame vragen of mijn tv op de kamer stuk was.
- Daar weet ik niets van.
- O, dus hij doet het wel?
- Ook daar weet ik niets van want ik heb 'm niet aangezet.
- Ik kijk geen tv.
Het duurt vaak drie dagen voor ik een standaard doorheb over bijvoorbeeld watvoor ontbijt ik wil: crackers, sneetjes mie of een halve baquette en of ik er beleg op wil.
Evenals de vraag over koffie met of zonder suiker, daar kijg je geen inzicht in.
Het zou al handig zijn als zij hun broodkar even bij je de kamer in zouden rijden.

Ze vroeg (heel lief) of ik nog een kopje koffie wilde.
- Ja, lekker en doe er een koekje bij, s.v.p.
Ze nam het lege kopje mee waar het lege suikerzakje nog inzat.
Ze kwam terug met een kopje koffie met een lekkere madelaine maar zonder een zakje suiker.

Hoe het persoonlijk wassen en het verschonen van het bed verloopt, daar kom je pas na een week verblijfservaring achter.
Voor dat persoonlijk wassen kun je een zustertje vragen je te willen helpen.
Sommige dames gaan vervolgens heel enthousiast met je hele lijf en alles erop en eraan helpen. Anderen doen alleen je rug en moet je verder zelf maar zien.
Een enkeling neemt je anus en je penis ook mee.
Thuisgekomen voelde ik zelfs een lichte verhoging van mijn libido.
Geen van allen hebben de dames mijn zeer behaard hoofd gewassen. Een paar keer werd er wat gedept met wat eau de toilette.


Toelichting
Op donderdag 30-04-2026 is nu ex-vriend Tonke rond 11h00 met me meegeweest naar Leclerc-Auto om de huur van de Dacia een maand te verlengen.
Aansluitend wilde ik even naar de 'Urgences' van het CHM omdat ik mij al een paar dagen erg levensleeg voelde en in die week juist mijn rolstoel had ontvangen, omdat ik eigenlijk geen tien à twintig meter meer kon lopen. Voor 'je weet maar nooit' had ik uit voorzorg mijn tas met (o.a. kleding) voorzienigheid meegenomen.
Die tas bleek een hele goede zet want ik moest blijven. Er werd die dag wel enig, maar vrij weinig (bloed)onderzoek gedaan. Bloedonderzoek heeft dan ook inderdaad meestal wat meer tijd nodig. Tegen 15h is Tonke (terecht) naar zijn huis vertrokken. Even later ben ik naar kamer 02 gebracht voor de nacht.


Longevity (streven naar een lang leven)
Op 13-05-2026 heb ik een goed gesprek gehad met de fysiotherapeut van het CHM.
Hij kwam mij in principe vertellen dat hij in overleg met de afdelingsarts had besloten mij nog niet naar huis te laten gaan omdat hij nog een paar onderzoeken wilde uitvoeren, vooral gericht op mijn - soms inderdaad - wat wankele tred.
Opnieuw bleek ook hij niet zozeer met de patiënt bezig te zijn maar vooral zijn eigen regels te volgen.
Ik heb hem kunnen overtuigen met mijn filosofisch idee om niet zo nodig ten koste een jaartje langer te willen leven, met voortdurende bezoeken aan doktoren, specialisten en ziekenhuizen.
Nee, laat mij dan liever na mijn prettig en rijkgevuld leven uitstappen op de gemiddeld NL standaard van een tachtig-en-een-half-jarige leeftijd.
Hoewel het tegen zijn opleiding was had hij toch ook ruim begrip voor mijn wens, liever nu nog een half of een heel jaartje 'leuk' en gezellig naar huis te gaan, in plaats van nog een jaartje te rekken met veel medisch gedoe in dat jaartje.


Naar huis?
De fysio-meneer begon op di. 12/5 als eerste over eventueel naar huis kunnen.
Een paar dagen later (do. 14/5) hoor ik niemand er meer over.
Vandaag (14/5) Hemelvaartsdag. Misschien morgen.


15-05-2026:
07h10 Eerste plasje
08h10 Tweede plasje
08h15 Ontbijtje: halve baquette, 2 pakjes boter (van 1 stuks 2 x half gebruikt)
           Koffie/kleintje suiker, jus d'orange, geen beleg wegens DM2(?).
08h30 Meting bloeddruk en hartritme
08h40 Meting bloedsuiker aan vinger (151)
08h45 Ontbijt afgeruimd
09h00 Dagelijkse pillen en insuline-injectie (Humalog x 4) voor in schouder
10h00 Weer een plasje
10h40 Bloedafname 3 buisjes,
           Is dit al-met-al de juiste volgorde?
           Is à jeun, ook met voorgaande, niet beter?
10h50 Persoonlijk wassen met hulp (1 pers, all-incl), bedopmaken
12h10 Weer een plasje en foto's van fraaie onderbroek van het CHM gemaakt
12h20 Meting bloedsuiker aan vinger (114)
12h40 Plaspil wordt gebracht door 1 van de weinige meneren.
12h50 Middag-eten wordt gebracht. Hoe kunnen ze het zo smakeloos mogelijk maken?
           En hoe wil een fatsoenlijke kok zulk eten bereiden?
           Vreselijk !!!
13h20 Afruimen.
13h25 Kopje koffie? (ja graag, alstublieft)
           DE SUCRE??? schreeuwde het secreet...
           Dus geen suiker meegeleverd.
15h00 Surprise, surprise: Tussen 15h en 16h mag u naar huis!
16h00 Vertrek naar huis verloopt moeizaam zonder de juiste taxi vervoers-papieren.
17h10 Uiteindelijk om ruim vijf uur toch heelhuids thuis.
           Daar sloeg de schrik mij om het hart:
           raam van de voordeur van buitenaf voor de helft kleiner gemaakt dan toen ik wegging.
           Briefje ahter de andere deur met sumiere boodschap dat de brandweer
           bezig was geweest, op een verhaal van de buren.
17h30 Nog maar nauwelijks bekomen kwam de buurman (aangever bij de brandweer)
           al naar mij toe gelopen en heeft mij het hele verhaal verteld, en ik het mijne.
18h00 En toen begon het vele mailen en appen.

NB: Ook hoorde ik in het verhaal van de buurman dat de politie contact heeft gehad met het ziekenhuis.
        Waarom het CHM dat niet even aan mij doorgeeft is weer zoiets onduidelijks dan waar het in dit ziekenhuis van overloopt...


Over plaspillen
Al geruime tijd slik ik tweemaal daags een plaspil (Furosemide 20/mg), 's morgens met de rest van de pillen mee, en eentje solo rond het middag-eten.
Vaak vraag ik mij af of dit wel zin heeft.
Meestal is het doel om vocht af te drijven waar dit in overdadige mate blijft plakken.
In mijn geval voel ik nergens in mijn lichaam overtollig vocht en er wordt ook beslist niet meer dan normaal geplast.
Wel vaker en dan in veel kleinere porties (< 140 ml per keer).


Over Vitamine B12 GERDA 1000 ug/4ml ampullen
Dit wordt aangeleverd in kleine glazen ampullen met aangesmolten glazen dop (zie: o.a. hiero).
Bij mij bleef er iets in mijn mond plakken.
Bij controle bleek het een reepje glas van zo'n ampul te zijn.
Geen prettig idee, terwijl die vitamine B12 ook gewoon in een tablet beschibaar is.

(Wordt mogelijk nog angevuld.)


© Piet/er Bult, 17-05-2026


***

Deux semaines de CHM

Retour aux avis
Accueil


Deux semaines CHM

Une réflexion critique


Depuis ma sixième semaine de naissance en 1946, je fréquente assidûment les hôpitaux, tant en France qu'à l'étranger (Europe de l'Ouest).

Cette fois-ci, je propose une analyse critique de quelques hôpitaux français, et plus particulièrement de celui de Poitiers, Pôle Montmorillon.

En juillet 2014, j'ai passé plusieurs jours à l'hôpital de Nancy suite à un infarctus. J'ai été
extrêmement satisfait des soins reçus.

Le 20 février 2026, une irritation est apparue sous ma paupière gauche.
Cela arrive assez souvent, et si je ne parviens pas à la faire disparaître moi-même, je consulte mon médecin traitant ou me rends aux urgences.
Généralement, le problème se résout en un instant.
Cette fois-ci, je suis allé aux urgences de l'hôpital de Montmorillon (CHM), et le léger soulèvement de ma paupière a dégénéré.
Lorsque je suis tombée de la table d'examen et me suis écrasée sur le sol dur, le désastre était complet et j'ai été transportée d'urgence à Poitiers pour des soins complémentaires.


Du jeudi 30 avril 2026 après-midi au 15 mai 2026, j'ai séjourné à l'unité Montmorillon (CHM) du CHU de Poitiers (France).
J'y ai été admise par le service des urgences en raison d'un profond sentiment de vide existentiel et d'apathie.


Conclusion :
Non, cet hôpital n'est pas fait pour moi, et encore moins pour me rétablir.
Les procédures et protocoles internes semblent primer sur la prise en charge globale du patient.
Le personnel de la génération Z (1997-2012) détient le pouvoir, et les femmes d'une quarantaine ou d'une cinquantaine d'années l'acceptent docilement.
La prochaine fois, j'irai peut-être au Blanc.

Bien que de nombreux Anglais et Néerlandais vivent dans le quartier, ce CHM ne semble pas vraiment adapté à la prise en charge des étrangers. J'avais déjà entendu dire par plusieurs Anglais et Néerlandais qu'ils se rendaient dans leur pays d'origine pour se faire soigner. J'avais d'ailleurs déjà pris les dispositions nécessaires pour mon traitement de la prostate (si besoin) à l'hôpital Radboud de Nimègue. En cas d'urgence, il n'y a parfois pas d'autre solution. Aucune réponse n'a été apportée aux questions à ce sujet. 80 à 20 % des personnes sont des jeunes femmes vulgaires, autoritaires et bruyantes qui préfèrent rester par groupes de trois dans le couloir, bavardant fort et se coupant la parole. Deux personnes sur dix sont certes aimables et agréables, mais la grande majorité ne fait plus la différence entre « u » (formel) et « jij » (informel) et a un langage grossier.


Langue et correspondance
Dans ce CHM, on ne parle quasiment pas anglais, à tous les niveaux. Je ne sais pas si c'est la cause du problème, mais il y a vraiment trop peu de communication, ou plutôt de concertation, entre le personnel du CHM et moi, en tant que patiente. J'ai l'impression qu'on n'aurait bientôt plus rien à se dire sur les sempiternelles questions « Ça va ? » et « Avez-vous mal quelque part ? ». La plupart des femmes ne répondent pas (de préférence) ou à peine aux questions sur le « pourquoi », sur le fait d'être allée à la selle, ou sur les mesures de tension artérielle prises précédemment, par exemple. On obtient parfois, avec beaucoup de difficulté, la réponse 37,2 pour une température prise sous l'aisselle. Le tensiomètre est orienté de telle sorte que je ne peux souvent pas lire les valeurs. Aucune information n'est donnée, même à ma demande expresse, sur le texte figurant sur la poche de perfusion.
De temps en temps, on vous demande ce que vous voulez manger au petit-déjeuner, mais sans vous donner la moindre idée du choix. Les 9 et 14 mai 2026, le petit-déjeuner était manifestement insuffisant. On m'a difficilement donné deux tranches de pain blanc (des nouilles). Le plus simple des petits-déjeuners a été débarrassé avant même que je l'aie terminé. Une jeune femme à l'attitude brusque a attiré mon attention, mais il y en a d'autres comme elle. Concernant


les prélèvements sanguins
, l'infirmière locale effectue généralement une prise de sang au pli du coude, presque tous les mois, entre autres. La perfusion est habituellement posée sur la face interne de l'avant-bras du bras le moins utilisé. Étant droitier, la face interne de l'avant-bras gauche aurait semblé logique. Mais pas au CHM. Ici, on préfère compliquer les choses quand on peut faire simple. Dans mon cas, la perfusion a été posée sur la face interne du poignet droit. Tout ce que j'ai ensuite manipulé avec ma main droite, la plus sollicitée, s'est traduit par une douleur au poignet droit. Il m'était aussi souvent impossible de plier suffisamment le bras pour ramasser ou tenir un objet.


Concernant la planification et les annonces,
pratiquement rien n'est annoncé ni planifié pour le patient. Au fil des jours, il faut se débrouiller seul pour savoir à peu près à quelle heure les repas sont servis et si une tasse de café ou de thé supplémentaire est proposée (parfois oui, généralement non). On ne vous dit même pas quand il est préférable de vous laver ou de prendre une douche. Même un scanner ou une IRM dans un autre service du CHM n'est généralement pas annoncé au patient ; on vient vous chercher deux secondes avant et on ne vous dit rien sur l'endroit où l'on vous emmène. Vous ne le remarquez qu'à votre arrivée. Cela s'applique à tout, même si, par exemple, le médecin du service passe, ce qu'il faut d'ailleurs demander trois fois.

Le 12 mai 2026, un kinésithérapeute (très sympathique) est apparu soudainement et sans prévenir dans ma chambre.
Rétrospectivement, il s'avère que ce monsieur a eu une influence considérable sur le moment où j'ai pu rentrer chez moi.
Il souhaitait examiner mon programme de soins dans les jours suivants. Au cours d'une discussion agréable, j'ai réussi à le convaincre que je préférais rentrer immédiatement plutôt que de prolonger mon séjour de quelques jours/semaines avec une heure d'examen ou de thérapie par jour.
Il m'a dit qu'il consulterait le médecin du service pour voir si, dans ce cas, je pouvais rentrer aujourd'hui ou demain.
Pendant trois jours, je n'ai plus eu de nouvelles concernant mon retour à la maison. Concernant


la nourriture et les boissons,
en général, je les trouve insatisfaisantes. Pratiquement tout ce qui était « fait maison » par le CHM, comme la soupe et le « plat principal », je ne l'ai mangé entièrement que la première fois par politesse (?), et quelques fois de plus parce que cela m'avait paru appétissant. Pratiquement toutes les autres fois, la soupe et le plat principal retournaient en cuisine après une seule bouchée. D'ailleurs, personne ne semble s'en apercevoir, et la convalescence du patient est ainsi bien longue.
On se remet généralement avec de la viande rouge, soit dit en passant
. Ici, ils essaient de faire la même chose avec une cuisse de poulet ou de dinde, mais certainement pas avec de la viande rouge.


Étonnant.
Une dame est venue me demander si ma télévision était en panne.
– Je n'en sais rien.
– Ah, elle fonctionne donc ?
– Je n'en sais rien non plus, car je ne l'ai pas allumée.
– Je ne regarde pas la télévision.
Il me faut souvent trois jours avant de me décider pour un petit-déjeuner standard, par exemple : crackers, nouilles ou une demi-baguette, et si je veux des garnitures.
C'est la même chose pour le café : avec ou sans sucre ; on n'a aucune explication.
Ce serait pratique s'ils pouvaient simplement apporter le chariot à pain dans la chambre.

Elle m'a demandé (très gentiment) si je voulais une autre tasse de café.
 Oui, c'est délicieux, et un biscuit avec, s'il vous plaît
. Elle a emporté la tasse vide, qui contenait encore le sachet de sucre vide.
Elle est revenue avec une tasse de café et une délicieuse madeleine, mais sans le sucre.

On ne comprend vraiment le fonctionnement de la toilette intime et du changement des draps qu'après une semaine d'expérience.
Pour la toilette intime, vous pouvez demander l'aide d'une infirmière.
Certaines s'occupent ensuite avec enthousiasme de tout votre corps. D'autres ne lavent que le dos, et vous devez vous débrouiller pour le reste.
Quelques-unes incluent aussi l'anus et le pénis.
En rentrant chez moi, j'ai même ressenti une légère augmentation de ma libido.
Aucune des dames ne m'a lavé la tête, pourtant très poilue. Elles l'ont juste tamponnée avec un peu d'eau de toilette à quelques reprises.


Explication :
Le jeudi 30 avril 2026, mon ex-petit ami Tonke m'a accompagnée chez Leclerc-Auto vers 11 h pour prolonger la location de la Dacia d'un mois.
Ensuite, je voulais faire un saut aux urgences du CHM car je me sentais très faible depuis quelques jours et j'avais reçu mon fauteuil roulant cette semaine-là, ne pouvant plus marcher que dix ou vingt mètres. Par précaution, j'avais emporté mon sac (avec des vêtements, entre autres).
Ce sac s'est avéré une excellente idée, car j'ai dû rester. On m'a fait quelques analyses de sang ce jour-là, mais très peu. Les analyses de sang prennent généralement un peu plus de temps. Vers 15 h, Tonke est rentré chez lui (à juste titre). Un peu plus tard, on m'a installée dans la chambre 02 pour la nuit.


Longévité (la quête d'une longue vie)
Le 13 mai 2026, j'ai eu une conversation intéressante avec le kinésithérapeute du CHM.
Il est venu m'annoncer qu'après concertation avec le médecin du service, il avait décidé de ne pas me laisser rentrer chez moi tout de suite, car il souhaitait effectuer quelques examens complémentaires, principalement axés sur ma démarche parfois, il faut le dire, un peu instable.
Une fois de plus, il s'est avéré que lui aussi se souciait moins du patient que de suivre ses propres règles.
J'ai réussi à le convaincre en lui expliquant que je ne souhaitais pas forcément vivre une année de plus au prix de visites constantes chez le médecin, le spécialiste et à l'hôpital.
Non, je préférais m'éteindre après une vie agréablement épanouissante, à l'âge moyen néerlandais de quatre-vingt-dix ans et demi.
Bien que cela aille à l'encontre de sa formation, il a parfaitement compris mon souhait : rentrer chez moi maintenant pour six mois ou une année entière de détente et de plaisir, plutôt que de prolonger cette période d'un an avec son lot de complications médicales. Rentrer à


la maison ?
Le kinésithérapeute a commencé à évoquer la possibilité d'un retour à la maison le mardi 12 mai.
Quelques jours plus tard (jeudi 14 mai), plus personne n'en parlait.
Aujourd'hui (14 mai), c'est l'Ascension. Peut-être demain.


15/05/2026 :
07:10 Première miction
08:10 Deuxième miction
08:15 Petit-déjeuner : une demi-baguette, deux paquets de beurre (j'en ai utilisé la moitié deux fois),
           café avec un peu de sucre, jus d'orange, sans garniture à cause du diabète de type 2.
08:30 Mesure de la pression artérielle et du rythme cardiaque
08:40 Mesure de la glycémie capillaire (151)
08:45 Fin du petit-déjeuner
09:00 Prise quotidienne de comprimés et injection d'insuline (Humalog x 4) pour l'épaule
10:00 Nouvelle miction
10:40 Prélèvement sanguin 3 tubes
           Est-ce, en fin de compte, le bon ordre ?
           À Jeun, même avec le précédent, n'est-il pas préférable ?
10h50 Toilette avec aide (1 personne, tout compris), faire le lit.
12h10 Encore un petit pipi et photos des jolis sous-vêtements de la CHM.
12h20 Mesure de la glycémie capillaire (114).
12h40 Un diurétique est apporté par l'un des rares messieurs.
12h50 Le déjeuner est apporté. Comment peuvent-ils le rendre aussi insipide ?
           Et comment un cuisinier digne de ce nom est-il censé préparer une telle nourriture ?
           Terrible !!!
13h20 Débarrassage de la table.
13h25 Une tasse de café ? (oui, s'il vous plaît, s'il vous plaît)
           LE SUCRE ??? hurla la garce...
14h00 Surprise, surprise : vous pouvez rentrer chez vous entre 15h00 et 16h00 !
16h00 Le départ pour la maison est difficile sans les papiers de transport nécessaires.
17h10 Enfin, bien après 17h, je suis rentré chez moi sain et sauf.
           Là, j'étais terrifié :
           la vitre de la porte d'entrée avait été réduite de moitié par rapport à ce qu'elle était quand je l'avais quittée.
           Un mot derrière l'autre porte indiquait brièvement que les pompiers
           étaient intervenus, d'après le récit des voisins.
17h30 À peine remis de mes émotions, le voisin (celui qui avait signalé l'incident aux pompiers) est venu
           me raconter toute l'histoire, et je lui ai raconté
           la mienne.
18h00 Et puis, les échanges de courriels et de SMS ont commencé.

NB : J'ai aussi appris, d'après le voisin, que la police avait contacté l'hôpital.
        Pourquoi le CHM ne me transmet pas simplement cette information ?
        C'est encore une de ces zones d'ombre qui caractérisent cet hôpital…



Concernant les diurétiques :
depuis un certain temps, je prends un diurétique (Furosemide 20 mg) deux fois par jour : un le matin avec mes autres médicaments, et un seul vers midi.
Je me demande souvent si cela a vraiment du sens.
Habituellement, le but est d'éliminer les fluides qui s'accumulent en excès.
Dans mon cas, je ne ressens aucun excès de liquide dans mon corps et je n'urine certainement pas plus que d'habitude. Cependant, j'urine plus fréquemment et en bien plus petites quantités (< 140 ml).


Concernant les ampoules de vitamine B12 GERDA 1000 µg/4 ml :
elles sont conditionnées dans de petites ampoules en verre avec un bouchon en verre (voir par exemple ici ).
Dans mon cas, quelque chose s'est coincé dans ma bouche.
Après examen, il s'est avéré qu'il s'agissait d'un fragment de verre provenant d'une de ces ampoules.
Une perspective peu agréable, d'autant plus que cette vitamine B12 est également disponible sous forme de comprimés.

(Cette information peut être mise à jour.)


© Piet/er BULT, le 17-05-2026