Deprimerend levenseinde

Home
Naar Garnier
Naar Sjoukje


Deprimerend levenseinde

Op 26-04-2026 (vandaag) om 15h00 heb ik besloten mijn a.s. dood, die naar mijn gevoel, niet meer verweg kan zijn, te aanvaarden en er niet tegen te vechten. 't Is mooi geweest...

Mijn laatste wil

Bij mijn geboorte in mei 1946 was de levensverwachting voor mannen, tot een stuk minder dan 80 jaren.
Gaandeweg mijn leven is die levensverwachting, door o.a gezondere voeding en medische vooruitgang, verlengd tot bijna 80 jaren (CBS: 79,9) in 2023.

Nou, die 80 heb ik intussen keurig volgens afspraak gehaald.
Voor mezelf tel ik er een paar maanden bij en kom dan tot ruim 80 en een half jaar. Dat vind ik een mooi-genoeg leeftijd voor mij persoonlijk.

Wat ik vooral niet wil is het rekken met een paar maanden door allerlei onzinnige kunstgrepen als - bijna - maandelijks consult bij een medicus met een grote trukendoos of mezelf voor de gek houden met gezondere (lees: minder lekkere) voeding en meer (schier onmogelijke) beweging.
Nee, liever gwoon een beetje leuk die laatste maanden doorbrengen en er dan een duidelijke punt achter zette, is op dit moment jn mijn plan. Voor de planning heb ik de datum van overlijden dan ook vastgesteld op 29-11-2027...

Va, Moeke, ik daanke jim wel, veur jim bi'jdrege van een fraai levendig betaon van ongeveer roem 80 jaor...

Op deze pagina van mijn website zal ik dat naderende einde, dagelijks met een korte aanwezigheidsnotitie beschrijven.
Zo lang ik nog zelfstandig naar de wc kan, zal ik het leven dagelijks nemen zoals het nog tot mij komt.
Als een gang naar de wc niet meer lukt, en er dus ook geen dagelijkse aanwezigheidsnotitie meer wordt geschreven, mag u aannemen dat de afvaart naar gene zijde is begonnen...

Er is best veel aan mijn lichaam onderzocht door zowel de Nederlandse als de Franse medische wereld, maar er is weinig daadwerkelijk opgelost.
Eén van de laatste onderzoeken die door de - interim - huisarts in het ziekenhuis van Montmorillon nodig werd geacht, was een mri/irm van mijn onderbuik, waarbij de pancreas (alvleesklier) speciaal werd genoemd.
Ik geloof graag dat mijn pancreas nu als doodsoorzaak kan worden aangemerkt.

Op 13/4 heb ik nog contact gehad met het secretariaat van dat a.s. onderzoek in het CHU in Poitiers.
Zij konden mij even niet verder helpen met mijn vragen hierover.
Op 16/4 kwam de infirmière 's ochtens bloed afnemen.
Ook zij had geen antwoorden op mijn vragen hieromtrent.
Op 21/4 heb ik mijn verzoek voor een afspraak van die mri/irm bij het secretariaat geannuleerd.

Heel mijn leven zat het mij mee, maar sinds de laatste tijd werd er naar mijn gevoel meer tegen me dan met mij meegewerkt (zie verderop).
Dat mijn Citroën Jumper zo kort vóór mij met zijn levensbron (motor stuk) een seintje gaf aan zijn bestaanseinde, was mogelijk al een voorteken.

Mij niet reanimeren., s.v.p...
Bel voor mij geen 112 (F: 15)...
Voor vragen mag je me altijd een mailtje sturen: piet.bult@gmail.com
Zo lang dat gaat zal ik die beantwoorden.

Tot morgen 27-04-2026...
27/4
7h23 wakker
in 1 ruk geslapen
voeten en bovenbenen branden PnP
Ochtendplas 180 ml kleur goed
pc gestart
veel hoesten
Krant De T. Koningsdag in Dokkum
Krant Volks Cartoons
Alledag bijgewerkt
Niets op program
wil 2 boterhammen pakken maar eienlijk geen zin
Mailtje met hulpvraag naar T opgezet
Koffie gezet
Boterhammen gegeten
pillen geslikt met zes slokken kraanwater
Licht buikpijn gevoel
voordeur open
total-loss
gauw even laag zitten
buikpijn gevoel wordt iets erger
9h Naar bed
11h30 wegens moeten poepen wakker
plassen en poepen.
Poep al een maand dun als water
E-mail van en naar MvP
E-mail nr T met hulpvraag.
12h gauw weer naar bed






*********************

Filosofie van je geboorte...
Chirurg-oncoloog Schelto Kruijff in de NRC van 25-04-2026:
De meeste zorgkosten worden gemaakt in de laatste twee à drie levensjaren. Mensen willen iedere kans grijpen die hun leven mogelijk verlengt, ook als die kans klein is en het risico op complicaties groot.
NB: Not me, ik ga het liefst vrij spoedig na mijn 80ste naar gene zijde...

12-04-2026:
Noodgedwongen, per ongeluk, of, of, of... heb ik een verkeerde afslag genomen en ben na tachtig jaar van een vrolijk en rijkgevuld leven terechtgekomen op een lijdensweg naar een deprimerend levenseinde.
Een aantal figuren spelen daarin een (hoofd)rol, t.w.:


1ste valse viool
Mijn ex-huisarts, Dre Agnès Garnier
Tijdens een consult op 07-01-2025 bij dokter Garnier, gaf zij mij vervolgens een herhaal-recept voor zes maanden met de opmerking "Omdat het kan bent u bij mij niet meer welkom en zal dit genoeg zijn om een andere huisarts te zoeken!"


2de valse viool
Curator van zus, drs. ing. Sjoukje Grootenhuis
Op 09-02-2026: "Omdat ik niets aan het systeem kan veranderen, heb ik u daarom vanaf vandaag verwijderd uit de lijst van toegangsbevoegden en ik zal u zelf informeren over het welzijn van Gré."


3de valse viool
Erfgenaam van broer, Alexander Bergher
10-11-2025: "Ik heb eerdere mails over evt exposeren gezien, maar dat project laten we schieten, sorry."


Drie figuren uit ongeveer de zelfde Gen-X, -Y of -Z, weet ik veel(!) die blijkbaar alledrie nog nooit van overleg hebben gehoord, maar denken dat zij in hun doen en laten de almacht in handen hebben.
Helaas hebben zij niet door dat dit slechts valse macht is.

Sinds mijn tijd in Frankrijk maak ik iedere vijf jaar een soort van evaluatie over de afgelopen en een soort van planning voor de volgende vijf jaren. Een korte terugblik op de afgelopen vijf jaren en een lijstje van dingetjes die ik de komende tijd voorzie en zou willen realiseren. Mijn planning is over het algemeen zeker niet dwingend maar juist zeer vrijblijvend.

De eerste vijf jaren (2015 - 2020) waren misschien wel de leukste. Veel nieuwe ontdekkingen en veel nieuwe ontmoetingen.

De tweede vijf jaren (2020 - 2025) gingen voornamelijk op de vrolijke automatische piloot met het voortzetten van de eerste periode.

Al in het begin van de derde, en qua leeftijd statistisch gezien, de laatste periode van vijf jaren (2025 - 2030) kwam de klad er langzaam in. Bij een eerste tegenvaller denk je nog niet gelijk aan het einde van alle tijden, maar het bezoek op 07-01-2025 bij mijn (Franse) huisarts was een flinke domper op mijn tot dan toe blij en vrolijk bestaan in LDF.

Huisarts, dokter Garnier begon haar tekst vaak met "Ik ben de dokter en ik bepaal, dus (...)". Vrijwel dat zelfde riedeltje hanteerde de ik-curator drs. ing. Sjoukje. Zonder een echte reden te noemen verwijderde zij mij uit het Caren Informatie Systeem van het Greidenhuis in Heerenveen, alwaar mijn dementerende zus al een aantal jaren verblijft. Vervolgens was zij in opdracht van de rechtbank nog wel zo vriendelijk om mij met haar eigen nietszeggende 'kleurplaatjes' op de hoogte te houden van het welzijn van dementerende zus Gré.

Toen een aantal advocaten in NL niet eens de moeite nam om te reageren op een verzoek van mij, om hulp bij het motiveren van ik-curator drs. ing. Sjoukje om mij weer toegang te verlenen tot het Caren Informatie Systeem en er dit jaar alweer een tweede goede vriend was overleden, kwam bij mij, in de aanloop naar mijn tachtigste verjaardag, de gedachte op dat er na mijn altijd zo rijkgevulde leven nu toch weleens een deprimerend levenseinde zou kunnen starten. Het leven wordt mij te complex en mensen waar je enige hulp van verwacht blijken het allemaal liever nog moeilijker te maken dan het al is dan af en toe een beetje hulp te bieden.

In oktober 2022 is broer Anne en half oktober 2025 mijn jongste, en tevens de laatste nog levende, broer Chris overleden. Kort daarvoor, half augustus, was ik nog bij hem geweest en hadden we het o.a. uitvoering over het tentoonstellen van een plm. veertigtal schilderijen en tekeningen van een ex-zwager (zie hier) van hem gehad.
Helaas wenste zijn zoon Alexander hier niet aan mee te werken en wilde daar ook geen reden voor aangeven maar hulde zich, zoals volgens broer al jaren, in een geheel stilzwijgen.
Omdat deze expositie voor mij een eerste kennismaking in de plaatselijke kunstkring en ook in de gemeentelijke kringen van onze commune betrof, heeft mij de houding van Alexander heel erg diep geraakt en erg veel pijn gedaan.

Zo gaat de X-, Y- of Z-Generatie(?) dus om met een baby-boomer die het land er na een tweede WO weer mede bovenop heeft geholpen.

Onlangs ben ik naar het CHU in Poitiers geweest en is volgens mijn verwachting polyneuropathie in beide benen vastgesteld.
Een pijnlijk verhaal naast alle reeds bestaande pijnlijke en nog te verwachten verhalen.


Niet alleen laat mijn gezondheid het langzaam afweten maar ook zaken als het niet oplossen van mijn kapotte e-step en de kapotte motor van mijn Jumper waarvan de reparatie maar niet wil vlotten, leveren ook een heftige bijdrage aan het verdere verloop van deze lijdensweg. Met grappen als hierboven omschreven word ik dit leven een beetje zat...
De wijkverpleegster die vanmorgen (16-04-2026) kwam bloedprikken had verder ook al weinig hulp te bieden...


(Wordt - mogelijk - vervolgd...)


© Piet Bult, start: april 2026