Petitierecht

Terug naar Artikelen
Home


Petitierecht

Het petitierecht is, zowel in Nederland als in Europa, in beginsel een goed middel voor inwoners om bij de overheid aandacht te vragen voor een bepaald onderwerp. Het is dan ook niet voor niets dat dit recht al sinds 1815 in onze Grondwet is verankerd (huidig Art. 5).

Tot vóór het internet-tijdperk moest er vaak erg veel moeite worden gedaan om een petitie door voldoende mensen te laten ondertekenen, om de petitie enige kracht en waarde mee te geven. Er werd dan ook maar mondjesmaat gebruik gemaakt van het petitierecht.

Sinds de komst van internet is het zeer eenvoudig een petitie te starten en ook om deze mede te ondertekenen. Daarmee is de waarde van de (online) petitie en de kracht van het petitierecht behoorlijk gekelderd. Van 2009 t/m 2011 werden op deze wijze 488 petities gestart waarvan slechts een tiental de Tweede Kamer of een Ministerie hebben bereikt (bron: ANP). Het zinvol gebruikmaken van het petitierecht via internet lijkt dan wel een eenvoudige zaak maar wordt voor een doeltreffende petitie zeer onderschat.

Onlangs heeft het Ministerie van BZK, op advies van meerdere ministeries, de aanvraag om het Nedersaksisch in Nederland onder Deel III van het Europese Handvest erkend te krijgen afgewezen. Vervolgens is een online petitie gestart met als doel de minister (mw. Spies) te vragen haar besluit te heroverwegen en de aanvraag opnieuw in behandeling te nemen. In mijn ogen is dit een tamelijk onbezonnen wanhoopsdaad en is deze petitie, nog los van de terechte afwijzing, reeds op voorhand gedoemd te mislukken.

De oorspronkelijke aanvraag bij de minister is namelijk ingediend door vier provincie- en twee gemeentebesturen. Op de website van de petitie staat geen naam van een indiener maar staan wel de logo's van genoemde besturen pront in beeld. Lagere overheden gaan dus een petitie indienen bij de hogere rijksoverheid. Helaas voor de initiatiefnemers maar hiervoor is het petitierecht niet bedoeld. Lagere overheden zijn slechts uitvoerders en handhavers van het beleid van de rijksoverheid.

Omdat de zelfde fout ook in 2006 al werd gemaakt heb ik navraag gedaan, o.a. via het e-mail formulier van de website. Op de zelfde datum (8 mei j.l.) heb ik ook de betrokken ambtenaren van de gemeenten Oost- en Weststellingwerf in een e-mail gevraagd of zij inderdaad initiatiefnemer zijn van deze actie. Van alle drie heb ik tot dusver geen antwoord mogen ontvangen.


© Piet/er Bult, 17-05-2012



Samenvattend:
1) De aanvraag doet recht aan de pluriformiteit en culturele diversiteit in de Nedersaksische regio en levert imago- en statusverbetering van het Nedersaksisch op.

2) De aanvraag levert een bijdrage aan de bestaande maatschappelijke behoefte de eigen streektaal te spreken.

3) De aanvraag vergroot de toegang tot verschillende (Europese) fondsen.

4) De aanvraag kan een positief effect hebben op samenwerking binnen de (internationale) Nedersaksische regio (in diverse deelstaten van Duitsland en in regio's langs de Oostzee wordt Nedersaksisch gesproken).

5) De aanvraag gaat uit van actieve bescherming van onze streektaal en draagt bij aan het in stand houden van het cultureel (immaterieel) erfgoed.

2003: 1,6 miljoen zegt het te gebruiken
2012: ruim 2 miljoen zegt de initiatiefnemer van de petitie.

Indieners petitie (volgens website www.nedersaksisch-is-een-taal.nl): Ooststellingwerf, Weststellingwerf, Drenthe, Gelderland, Groningen, Overijssel.